Meksykańska reforma 40 godzin: co naprawdę zmienia się w naliczaniu wynagrodzeń w 2026 i później

Meksyk właśnie obniżył maksymalny tydzień pracy z 48 do 40 godzin, i uczynił to na poziomie konstytucyjnym, co oznacza, że nie jest to polityka, którą przyszła administracja cofnie notatką służbową. Jeśli rozliczają Państwo wynagrodzenia dla klientów w Meksyku, jest to najbardziej doniosła zmiana, jakiej dotkną Państwo w tej dekadzie, a części, które naprawdę ugryzą, nie są tymi, które trafiają na nagłówki.

Sztandarowa liczba przyciąga uwagę, ale to w klauzulach operacyjnych w artykułach przejściowych utrzymanie zgodności staje się naprawdę trudne. Pozwolę sobie omówić obie kwestie: dlaczego to ważne, a potem co się zmienia.

Szeroki obraz: dwie ustawy, nie jedna

Mówi się o "reformie 40 godzin" jak o pojedynczym wydarzeniu. Są to dwa, a ich rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ niosą różne daty i różne obowiązki.

Pierwsza to nowelizacja konstytucji, opublikowana w Diario Oficial de la Federación 3 marca 2026 i obowiązująca tego samego dnia. Znowelizowała artykuł 123, Apartado A, fracciones IV i XI. Fracción IV ustala 40-godzinny tydzień i zachowuje regułę, że pracownikom przysługuje co najmniej jeden płatny dzień wolny za każde sześć przepracowanych. Fracción XI na nowo określa ramy pracy w godzinach nadliczbowych. Konstytucja wykonuje pracę nagłówkową; nie wykonuje szczegółów.

Druga to ustawodawstwo wtórne, reforma Ley Federal del Trabajo (LFT), opublikowana 1 maja 2026 i obowiązująca tego dnia. Konstytucja dała Kongresowi 90 dni na zreformowanie LFT, a Kongres je wykorzystał. To ta ustawa wyszczególnia detal operacyjny, ponieważ znowelizowała konkretne artykuły rządzące godzinami, nadgodzinami, ewidencją czasu i sankcjami: artykuły 58, 59, 61, 66, 67, 68, 69, 71, 132 i 994. To ją należy czytać uważnie.

Liczba, którą wszyscy znają, rozłożona w sposób, który większość przeocza

Tydzień spada z 48 do 40 godzin. Umyka to, że nie spada w jednym dniu. Schodzi o dwie godziny rocznie:

• 2026: 48 godzin (na razie bez zmian)
• 2027: 46 godzin
• 2028: 44 godziny
• 2029: 42 godziny
• 2030: 40 godzin

Każde cięcie wchodzi w życie 1 stycznia danego roku. Zatem granica między godzinami zwykłymi a nadliczbowymi przesuwa się co roku w styczniu przez cztery lata z rzędu. Przeoczenie jednej z tych zmian lub zastosowanie jej rok za wcześnie sprawia, że godziny są błędnie klasyfikowane w obu kierunkach: czas zwykły płacony jako nadliczbowy albo nadgodziny niedopłacone jako zwykłe. Oba kosztują pieniądze i oba łatwo przeoczyć, gdy próg mieszka we wzorze arkusza kalkulacyjnego lub u dostawcy, który powoli wdraża aktualizację.

Coś, co się nie zmieniło: maksima dobowej zmiany. Osiem godzin dla zmiany dziennej, siedem dla nocnej, siedem i pół dla mieszanej. Reforma skróciła tydzień, nie dzień.

Klauzula, która kosztuje najwięcej: wynagrodzenia nie mogą spaść

Oto przepis, który wytłuściłbym dla każdego lidera finansów. Zarówno konstytucja (Transitorio Cuarto), jak i reforma LFT (Transitorio Séptimo) mówią to samo: skrócenie tygodnia pracy w żadnym wypadku nie może obniżyć płac, wynagrodzeń ani świadczeń.

Proszę przeczytać to powoli. Godziny spadają; płaca nie. Co oznacza, że efektywna stawka godzinowa rośnie każdego roku, a podstawa nadgodzin rośnie razem z nią.

Przejdźmy przez to na okrągłych liczbach. Załóżmy, że pracownik zarabia 10,000 pesos miesięcznie za 48-godzinny tydzień. W 2027 maksymalny tydzień to 46 godzin, ale ten pracownik nadal zarabia 10,000 pesos. W 2030 tydzień to 40 godzin, a pracownik nadal zarabia za niego 10,000 pesos. Ta sama płaca miesięczna, mniej godzin, więc efektywna stawka godzinowa wzrosła w toku przejścia o mniej więcej 20 procent. To nie szczegół zaokrąglenia: nadgodziny, dodatek niedzielny i wszystko inne wywodzące się ze stawki godzinowej pęcznieją na tej rosnącej podstawie. Każde obliczenie, które skaluje płacę w dół w miarę spadku godzin, jest teraz w Meksyku nielegalne. Wynagrodzenie zamraża się, a implikowana stawka godzinowa unosi się w górę sama.

Nadgodziny to teraz system dwupoziomowy

Dawna reguła nadgodzin była prostsza i w praktyce szeroko nadużywana. Reforma dzieli ją na dwa poziomy, wycenione odmiennie.

Poziom pierwszy (artykuł 66): do 12 godzin nadliczbowych tygodniowo, rozłożonych na nie więcej niż 4 godziny dziennie przez nie więcej niż 4 dni. Płacone z premią 100 procent, czyli w podwójnej wysokości zwykłej stawki godzinowej.

Poziom drugi (artykuł 68): nadgodziny ponad poziom pierwszy, ograniczone do 4 dodatkowych godzin tygodniowo. Płacone z premią 200 procent, czyli w potrójnej wysokości zwykłej stawki.

Pod oboma leży twardy pułap: łączna liczba godzin w jednym dniu, zwykłe plus nadliczbowe razem, nie może przekroczyć 12. Dawny drugi akapit artykułu 67 został uchylony, aby to uczynić przejrzystym.

Dwie subtelności złapią każdego, kto czyta pobieżnie. Po pierwsze, pułap 12 godzin poziomu pierwszego to liczba na 2030. LFT wprowadza pułap nadgodzin stopniowo, równolegle z tygodniem: 9 godzin tygodniowo przez 2026 i 2027, 10 w 2028, 11 w 2029 i 12 od 2030. Zatem próg zwykły i pułap nadgodzin poruszają się oba w tym samym styczniowym rytmie, tylko po różnych krzywych. Po drugie, osobom nieletnim poniżej 18 lat zabrania się jakichkolwiek nadgodzin. Poprawne ustawienie poziomów jest różnicą między czystym przebiegiem naliczania a dopłatą wsteczną, i jest to dokładnie ten rodzaj obliczenia dwuzmiennowego, który po cichu się łamie, gdy mieszka w ręcznym arkuszu roboczym.

Uśpiony obowiązek: elektroniczna ewidencja czasu

To klauzula, po której spodziewam się najwięcej kar, ponieważ jest naprawdę nowa. Artykuł 132, fracción XXXIV wymaga teraz od pracodawców prowadzenia elektronicznej ewidencji zmiany każdego pracownika, w tym godzin rozpoczęcia i zakończenia, oraz przekazywania tej ewidencji organom na żądanie. STPS (ministerstwo pracy) wyda szczegółowe przepisy, a zarówno obowiązek, jak i te przepisy wchodzą w życie 1 stycznia 2027.

Dlaczego ma to znaczenie ponad kwestię administracyjną: elektroniczna ewidencja liczy się jako prueba plena, pełny dowód, tam gdzie wykazano, że została uzgodniona między pracownikiem a pracodawcą. W kraju, w którym spory o nadgodziny od dawna rozstrzygały się na tym, kto potrafi udowodnić godziny, czysta elektroniczna ewidencja jest najsilniejszym dowodem, jaki istnieje. Jej brak jest zobowiązaniem.

I ma zęby. Nowa sankcja, artykuł 994 fracción IV Bis, ustala kary od 250 do 5,000 UMA za nieprowadzenie tej ewidencji. Przy wartości UMA na 2026 wynoszącej 117.31 pesos dziennie to mniej więcej 29,328 pesos na dolnym końcu i około 586,550 pesos na górnym. Prawdziwe pieniądze za coś, co w gruncie rzeczy jest luką w ewidencji.

Wniosek

Meksyk nie tylko obniżył liczbę. Uczynił maksymalny tydzień pracy ruchomym celem, chronił płace w drodze w dół, podzielił nadgodziny na dwa wycenione poziomy i na dodatek dołożył karany, dowodowy obowiązek ewidencji czasu. Jeśli rozliczają Państwo wynagrodzenia dla klientów w Meksyku, wszystko to spada na Państwa, i spada według harmonogramu, który wciąż przesuwa się aż do 2030.

To jest tu prawdziwe wyzwanie: nie pojedyncze obliczenie, lecz pozostawanie poprawnym, gdy cztery kolejne styczniowe progi się przesuwają, a płace pozostają przypięte w miejscu. To dużo do śledzenia ręcznie w arkuszach kalkulacyjnych, i jest to aktualne tylko na tyle, na ile szybko aktualizuje przestarzały dostawca. Gdy godziny, poziomy nadgodzin lub ewidencje są błędne, wypływa to jako spór pracowniczy, a w Meksyku elektroniczna ewidencja jest teraz pełnym dowodem prawnym. Proszę zrobić to dobrze, a Państwa klienci pozostaną zgodni bez konieczności myślenia o tym, co jest właśnie powodem, dla którego powierzają Państwu swoje wynagrodzenia.

Flux utrzymuje to dla Państwa w aktualnym stanie. Śledzimy każdą z tych reform i ich rozłożone w czasie daty wdrożenia, aż do 2030, i utrzymujemy w aktualnym stanie progi, poziomy nadgodzin i reguły zgodności dla każdej jurysdykcji, którą obejmujemy, tak aby reforma taka jak ta była aktualizacją po naszej stronie, a nie gorączkowym zrywem po Państwa.